Mój siódmy bezpłatny dyżur psychologiczny

13 maj 2024

Zdecydowałam, że opiszę ten przypadek, gdyż temat na pozór dotyczący szkoły, studiów, ale patrząc głębiej ogromnego STRACHU I JEGO KONSEKWENCJI.

Podczas tego dyżuru spędziłam długi czas na rozmowie z młodą kobietą, która zadzwoniła zrozpaczona, nie umiejąc poradzić sobie z paraliżującym ją lękiem przed egzaminem na studiach. Było to już jej ostatnie podejście, egzamin poprawkowy, ostatnia możliwość i szansa na zaliczenie jednego z przedmiotów. Jeżeli nie zda, to niestety będzie musiała zrezygnować ze studiów lub zdawać jeszcze raz egzaminy wstępne i zaczynać studia od nowa. Swoją drogą była bardzo zdeterminowana. Opowiadała mi, jak do każdego wcześniejszego egzaminu przygotowywała się sumiennie, ile godzin poświęcała na naukę, prawie zrezygnowała z życia prywatnego, aby tylko się uczyć. Po czym, kiedy przychodziła na egzamin, ze strachu, stresu i obezwładniających ją emocji, nie mogła prawie nic napisać. Towarzyszyły temu rożne dolegliwości somatyczne, takie jak kołatanie serca, duszności, zawroty głowy, problemy ze wzrokiem , bóle brzucha i wiele innych. Niestety stres tak zawładnął tą młodą kobietą, że w momencie egzaminu nie pamiętała prawie nic z tego co się uczyła, dlatego poprzednie dwa egzaminy oblała, pomimo naprawdę dużej wiedzy.

Ta rozmowa trwała tak długo, gdyż po pierwsze dałam tej młodej osobie narzędzia, przydatne w radzeniu sobie w takich stresowych sytuacjach , ale też po części „praktycznej”, porozmawiałyśmy o tym, jak ona widzi całą tą sytuację. Okazało się, że to co ją najbardziej przeraża w tym wszystkim i to jak ona określa to wydarzenie, to że jest to PORAŻKĄ.

Zaczęłam więc dopytywać moją rozmówczynię, z jakiego powodu nazywa to porażką. Trzeba pamiętać, że dla każdego człowieka co innego będzie porażką, dlatego pocieszanie takiej osoby, mówienie jej, że świat się nie zawali z tego powodu, nie pomaga i nie zdaje egzaminu. Niestety jej świat emocjonalny, jej samoocena jak najbardziej może się zawalić.

Dlaczego tak panicznie boimy się porażek?

Boimy się nie samej porażki, ale tego co się może z nią wiązać : ośmieszenia, wstydu, odrzucenia i wierzymy, że tylko sukces gwarantuje nam bezpieczne miejsce wśród ludzi. Dla wielu osób, które budują swoją samoocenę i poczucie wartości na kompetencji zawodowej, błąd, czyli np. niezdanie egzaminu jest szczególnie bolesny. Co więcej, to obszar, w którym ta dziewczyna myślała, iż rodzice będą ją oskarżać, więc miała dodatkowo ogromne poczucie winy ,że ich zawiodła. Dodatkową trudność sprawiała jej opinia innych : kolegów, koleżanek, czuła się od nich gorsza, nienadająca się do niczego.

Jak już powiedziałam, lęk przed niepowodzeniem, a właściwie, jak już tłumaczyłam wcześniej, przed wstydem i odrzuceniem, może zatrzymać nasz rozwój. Nie próbujemy wtedy nowych rzeczy, żeby tylko nie zakończyły się fiaskiem.

Jak sobie w takim razie poradzić w podobnych sytuacjach?

Uważam i tak też zasugerowałam mojej rozmówczyni, aby przyjęła do siebie, że błędy i niepowodzenia nas w życiu nie ominą, są po prostu wpisane w życie, zwłaszcza jeśli chcemy coś osiągnąć i się rozwijać. W procesie nauki jest to jak najbardziej normalne, że dostajemy i dwójki i piątki , pewnie nie po raz pierwszy i nie ostatni. Ma prawo być wszystko, nauka jest pełna i wzlotów i upadków. Jest takie powiedzenie : „ Skoro coś straciłeś, nie strać tej lekcji”. Zamiast katować się wstydem, dobrze jest przyjrzeć się „porażce”, wyciągnąć wnioski i iść dalej, mądrzej. Porażka, niepowodzenie, jest po to, żebyśmy na chłodno i spokojnie pomyśleli nad tym, co warto zmienić, jak zachować się inaczej, co można by było zmienić w przyszłości i swoim życiu…? Ja traktuję porażki zawsze jako lekcje.

Owszem, niepowodzenia zawsze bolą, zalewają nas trudne emocje, cierpi samoocena. Pozwólmy sobie na to jednak, nie ma co sobie wmawiać, że jest dobrze, ale też nie demonizujmy. A kiedy już „ żałoba” minie, wróćmy do tematu, po to by go zrozumieć i nauczyć się czegoś, coś zmienić. To nie tylko pomaga nam przekuć porażkę w mądrość, czy sukces, ale też uczy nas, że jest ona częścią życia, czasem bardzo nawet potrzebną. Warto uświadomić sobie, że niepowodzenie, jest jednym z wielu wydarzeń w życiu, a nie stanem, który trwa wiecznie. I coś nam mówi, coś pokazuje, ale w żaden sposób nas nie określa, bo to, że ponieśliśmy” porażkę” , nie oznacza, że jesteśmy „porażką”. Często zwracam uwagę moim pacjentom, na fakt, iż jakość wypowiadanych przez nas słów, wpływa na jakość naszego życia. Dlatego uważajmy na to co mówimy, jak pewne zdarzenia, które nas spotykają interpretujemy, jakie nadajemy im znaczenie, gdyż z perspektywy czasu możemy zobaczyć, iż niektóre z porażek, były punktami zwrotnymi w naszym życiu. I to nie dlatego, że zmieniły je na gorsze, tylko przeciwnie, na lepsze, bo bardziej świadome.

Po naszej rozmowie ta młoda kobieta miała już zupełnie inne nastawienie do samego egzaminu. Zrozumiała gdzie popełnia błąd, wiedziała jak ma myśleć i zachowywać się na egzaminie. Oczywiście, nie wiedziałyśmy, jak to wyjdzie w rzeczywistości, ale umówiłyśmy się , że da znać, jak jej poszło. Po kilku dniach dostałam od niej smsa z podziękowaniami i informacją, że egzamin zdała.

Nie ma większej satysfakcji z pracy niż takie newsy !

MMag. Elwira Dubas

Psycholog, Terapeuta rodzinny i par,

Trener , Master Coach

Tagi:dyżur psychologa, dyżur psychologiczny, dyżur psychoterapeuty, dyżur terapeuty, pomoc psychologa, pomoc psychologiczna, pomoc psychoterapeuty, psycholog, psychoterapeuta, psychoterapia, terapeuta, terapia

Możliwość komentowania została wyłączona.