Mój czternasty bezpłatny dyżur psychologiczny

13 maj 2024

Podczas tego dyżuru przykuł moją uwagę szczególnie jeden telefon. Na początku słyszałam tylko płacz , szloch i krótkie urywane słowa : „ nie mogę już ”, „ mam dość „, „ dlaczego „.

Po dłuższej chwili, kiedy rozmówczyni się już w miarę uspokoiła, była w stanie opowiedzieć mi całą historię, która ją tak przygniotła i zdołowała. Nie chcę tu opisywać całej historii, bo nie w tym rzecz, ale w skrócie mówiąc, ta kobieta bardzo, ale to bardzo przejęła się opinią swojej szefowej i innych koleżanek w pracy. Do tego stopnia , że pójście do pracy stało się dla niej nie lada wysiłkiem, dlatego zaczęła chodzić na zwolnienia, co jeszcze bardziej potęgowało niechęć współpracowników, ale co najgorsze, zaczęła mieć stany lękowe i depresyjne.

Chcę powiedzieć, że temat takiego BRANIA WSZYSTKIEGO DO SIEBIE, często jest poruszany również w gabinecie. Jakże często bierzemy do siebie rożne czyjeś opinie, komentarze i uwagi, rzucane albo w naszym kierunku, albo tak zwyczajnie w przestrzeń. Jedna osoba usłyszy coś takiego i tylko wzruszy ramionami i powie: Może i taki jestem, ale cóż z tego ? , natomiast ktoś inny, bardziej urazowy i przeczulony na swoim punkcie, będzie to wszystko łykał i wręcz paradoksalnie wypatrywał, gdzie mu ktoś chce zaszkodzić albo dokuczyć. BRAĆ WSZYSTKO DO SIEBIE, to znaczy uważać, że ONI, właściwie o niczym nie myślą tylko o mnie, a to już egocentryzm. Przejawiają go ludzie zwykle albo ze zbyt wysoką samooceną, albo ze zbyt niską. Jedna i druga jest zaburzeniem samooceny. Skąd się to bierze ?

Niestety wychowuje się nas głównie przez negację, dorastamy w ciągłym braku akceptacji i niespełnieniu, a to zostaje często na cale życie. Dlatego jak ktoś rzuci w eter negatywną uwagę, to zaraz odnosimy ją do siebie.

Prawdziwa sztuka i o tym powiedziałam mojej rozmówczyni polega na tym, by reagować na zarzuty pod naszym adresem, będąc głęboko osadzonym w sobie. Co to znaczy ? Nie chodzi o to, żeby być zamkniętym na krytykę i by w ogóle nikt nam nie mógł niczego powiedzieć, ale żeby zdać sobie sprawę, gdzie jest nadmiar czyjeś intencji, by nam „ dokopać „. Jeśli ktoś wylewa na nas” wiadro pomyj”, może nas to w ogóle nie dotykać, jeśli zdamy sobie sprawę, że to w ogóle nie chodzi o nas. Jeśli mamy zdrowy stosunek do siebie, czyli akceptujemy siebie ze wszystkimi wadami, nie będzie nas bolało, że ktoś nam coś wytyka. Mówimy wtedy „ No masz rację, jestem leniwa”, albo „ Czasem potrafię zachować się nieładnie, niefajnie, przepraszam”. Ale do tego trzeba mieć w sobie Zdrowego Dorosłego, który zobaczy, że nie warto tak się przejmować , że robię z siebie Ofiarę, gram latami w grę pt. „ Jestem taka nieszczęśliwa i najbardziej poszkodowana” „ Jestem królową biedy „. A tak się właśnie dzieje, kiedy mamy w sobie rozbudowanego Wewnętrznego Krytyka, a do tego nieszczęśliwe Wewnętrzne Dziecko, wtedy będziemy się tak truć i przejmować latami.

Kiedy jednak, coś co ktoś zrobił lub powiedział dotyka nas tak mocno, jakby wbijali nam nóź w serce, tak jak w odczuciu mojej rozmówczyni- najlepiej zająć się sobą, nie tym kimś. Tak też zrobiłyśmy. Zastanowiłyśmy się, co te słowa, co to zachowanie w niej poruszyło, co ją zabolało, a potem uznałyśmy to zranienie, zobaczyłyśmy to, że ją boli, że jest jej smutno i przykro. To już było 50 % pracy i sukcesu, bo wtedy można było kontynuować. Dlaczego to tak mnie zraniło ? Dlaczego znowu poczułam się gorsza? Przecież mam też tyle fajnych cech, dzięki którym tak dobrze funkcjonuję w świecie. Nie jestem tylko tym złem, o którym mi mówiono . To była dalsza praca nad tym problemem.

Jeśli ktoś potrzebuje i przyniesie mu to ulgę, to można wprost powiedzieć tej osobie : „ Zraniłeś mnie”, „ Zrobiło mi się przykro „. Nie jest ważne, żeby ta osoba to zrozumiała, czy przeprosiła, raczej bym tego nie oczekiwała. W końcu ten kto uderzył w nasz czuły punkt, też musi tą informację przepracować, a ludzie są na bardzo różnych poziomach świadomości. Jedni potrafią powiedzieć „przepraszam”, innych zatyka , a jeszcze inni będą szli w zaparte.

Moja obserwacja jest taka, że im dłużej się pracuje nad swoimi zranieniami, tym lepiej sobie człowiek z nimi radzi. Ma więcej odporności, spokoju i otwartości na innych. Owszem, można posłuchać , co ktoś inny ma do powiedzenia na mój temat, bo to może być cenna wiedza, ale na pewno, nie można pozwolić się poniżać, obrażać, ani umniejszać. Nie można też BRAĆ WSZYSTKIEGO DO SIEBIE, to my o tym decydujemy. Nie wszystko co mówią inni jest prawdą, to jest ich prawda, ale nie prawda absolutna.

MMag. Elwira Dubas

Psycholog, Terapeuta rodzinny i par,

Trener , Master Coach

Tagi:dyżur psychologa, dyżur psychologiczny, dyżur psychoterapeuty, dyżur terapeuty, pomoc psychologa, pomoc psychologiczna, pomoc psychoterapeuty, psycholog, psychoterapeuta, psychoterapia, terapeuta, terapia

Możliwość komentowania została wyłączona.