Mój trzeci bezpłatny dyżur psychologiczny

13 maj 2024

Pierwszy dyżur w 2021 Roku, który miał miejsce 15.01.w sumie mnie nie zaskoczył swoją tematyką.

Większość ludzi, którzy zadzwonili wyrażało swoje sfrustrowanie i niezadowolenie z obecnej sytuacji. Niektórzy boją się, że utracą pracę, inni, że nie wiedzą czego mogą się spodziewać po powrocie do swojej firmy, jeszcze co poniektórzy martwią się obniżonymi zarobkami. To wszystko nie napawa optymizmem, wręcz odwrotnie, z tych wypowiedzi wiało lękiem ,niepewnością, a nawet przerażeniem. Jeśli dodamy do tego izolację i brak kontaktu z innymi, nie dziwi fakt tak złej kondycji psychicznej moich rozmówców. Trzeci lockdown spowodował, że część naszych rodaków nie wyjechało na Święta, spędziło je w samotności. I ta emocja towarzyszyła, a zarazem doskwierała wielu moim rozmówcom. Biorąc pod uwagę fakt, że są osoby samotne i do tego pracują w trybie home office, to nic dziwnego , że pojawia się u nich poczucie osamotnienia, wykluczenia i oddalenia społecznego. Te osoby naprawdę cierpią i było to słychać, podczas ostatniego dyżuru. Na szczęście to , że te osoby zadzwoniły, prosząc o pomoc i chcąc zadbać o swoje zdrowie psychiczne, bardzo dobrze rokuje

Trzeba jednak spojrzeć prawdzie w oczy, dla wielu z nas, obecna sytuacja jest wyzwaniem. Z drugiej strony bycie samemu często nie oznacza, że czujemy się samotni. Dla wielu osób, to dobry czas, takie osoby potrafią się cieszyć swoim towarzystwem i tym, że mogą być sami z wyboru. Pokazanie tej alternatywy okazało się bardzo pomocne dla niektórych rozmówców, mogli oni przyjrzeć się swojej samotności, przekonaniom o niej i zrewidować swoje myśli , a także oczekiwania.

Jednakże zapadły mi w pamięci szczególnie dwie rozmowy z młodymi kobietami, które akurat w tym czasie przeżywały rozpad swoich związków. Jak poradzić sobie ze zgorzknieniem, smutkiem, czasami nawet lękiem , które zwykle nas dopadają w takiej sytuacji. Jak pomóc takim osobom ?

Powiem szczerze łatwo nie było, tym bardziej , że czas podczas dyżuru jest ograniczony, a każda z tych młodych kobiet zalewała mnie opowieściami o swoim byłym partnerze, o tym jak już myślała, że on będzie mężczyzną jej życia, bo taka miłość zdarza się raz. Trudno mi było je zatrzymać, ale w którymś momencie musiałam im wytłumaczyć , że to jak będzie wyglądała pomoc, zależy głównie od nich, od ich gotowości do skonfrontowania się z problemem, odważnego przeżycia nawet najbardziej trudnych emocji i od ich odwagi , aby wprowadzić zmiany w swoim życiu. Oczywiste jest też, że nie było to możliwe w ciągu tak krótkiego czasu. To co mogłam zrobić w trakcie tej krótkiej interwencji, to zapytałam w obu przypadkach, co czują i za czym tęsknią, kiedy mówią, że nie mogą zapomnieć o byłym partnerze. Okazało się , że każda z nich tęskni za samą sobą, ale z tego szczęśliwego czasu, kiedy były uśmiechnięte, zakochane i w pełni akceptowane. Nie chcąc brutalnie demaskować iluzji, zapytałam, czy miłość można dostawać tylko od jednej osoby, czy może od wielu i na różne sposoby ?

Obie Panie dostały ode mnie „ zadanie domowe” ( tak pracuję z moimi pacjentami), które polegało na tym, aby zapisywać wszystkie pojawiające się uczucia, kiedy wracają do tych wspomnień. To miało dać nam materiał do naszych dalszych sesji, gdyż dopóki ciągle nie możemy się pogodzić z rozstaniem, czujemy tak wielką potrzebę wspominania i towarzyszą temu tak silne emocje, to znak, że nie przeżyły jeszcze do końca żalu i cos ważnego domaga się uznania i opłakania. Często wychodzi w terapii, że nawarstwiają się znaczące straty i rozstania. Osoby te zgłosiły się na swoją indywidualną terapię, ale dla tych wszystkich, którzy borykają się z takimi lub podobnymi problemami, chcę powiedzieć :

Od dzieciństwa , zwłaszcza nam kobietom wpaja się , że prawdziwa miłość spada na nas jak „grom z jasnego nieba”…a potem to już tylko bajkowy scenariusz… „żyli długo i szczęśliwie”. Stąd po rozstaniu, ciągłe rozpamiętywanie, najczęściej tylko tych dobrych chwil, idealizowanie partnera. W trakcie rozmowy okazało się też, że w obu przypadkach nie było to już pierwsze rozstanie, ale kolejne. Kiedy zapytałam, co takiego się stało, kiedy wrócili do siebie po pierwszym rozstaniu, okazało się , tak jak przypuszczałam, że rzeczywistość przerosła, nie sprostała fantazjom. Przez tydzień było cudownie, ale później znowu zaczęło się psuć, stwierdziły ze smutkiem obie dziewczyny.

Dlaczego ?

Każdy związek miłosny jest odtworzeniem naszych relacji z rodzicami. Zakochanie budzi głęboko uśpioną tęsknotę za wszystkim czego nam zabrakło w dzieciństwie. Zaślepieni nadzieją, że ukochany człowiek da nam to wszystko, czego nie dostaliśmy od rodziców, patrzymy na niego przez różowe okulary. Dlatego każde rozstanie jest jak pogrzebanie nadziei, że ktoś zaspokoi nasz głód z dzieciństwa.

Jeżeli przyznamy natomiast , że miłość to dawanie drugiej osobie uwagi, akceptacji, uznania, zrozumienia, to potwierdzenie dla naszego JA. W tym kontekście rozstanie i wymazanie z pamięci partnera, który nam to dawał, jest jak wyrzeczenie się części siebie. Stąd zakończenie związku przywołuje dawne cierpienie, którego nie ma kto ukoić, bo czas pandemii i związane z nią obostrzenia niestety nie sprzyjają temu. Dlatego cieszę się , że stworzyliśmy taką możliwość podczas dyżuru psychologicznego i mogłam pomóc przejść przez to bolesne doświadczenie obu paniom.

MMag. Elwira Dubas

Psycholog, Terapeuta rodzinny, Terapeuta par,

Trener , Mastercoach

Tagi:dyżur psychologa, dyżur psychoterapeuty, dyżur terapeuty, pomoc psychologa, pomoc psychologiczna, pomoc psychoterapeuty, psycholog, psychoterapeuta, terapeuta, terapia

Możliwość komentowania została wyłączona.